“guys, there is a dead body in the street”
Þessi orð féllu í skoðunarferðinni um Mumbai. Við vorum þrír í för, leigðum okkur litla rútu ásamt fararstjóra, og það var keyrt út um borgina. Ég hélt að fátt kæmi mér á óvart þessa daganna, en ég hafði rangt fyrir mér.
Hauslausar rottur, nakin börn á miðri götu og mannslík – þetta var skoðunarferðin um Mumbai.
Auðvitað hafði maður séð þetta allt í blöðum og sjónvarpi, en það er talvert annað að sjá þetta berum augum. Sjónvarp sýnir illa útbreiðslu fátæktarinnar. Sjónvarpið sýnir ekki hundruðir milljóna manna undir fátæktarmörkum. Í Mumbai býr fólk á hverri einustu götu – mannmergðin er ómælanleg, og út um allt eru börn að biðja um pening. Þegar lítill strákur á aldur við Þórarinn Orra stendur við hliðina á bílnum, í nærbuxum einum klæða og setur fingurna upp að munnium í von um pening – þá finnur maður ákveðna nálægð við fátæktina sem sjónvarp nær aldrei.
Ferðin var upplifun og lærdómsrík.
Annar hápunktur var að skoða húsið hans Ghandi. Þar sáum við herbergið hans, ásamt bréfaskriftum við ýmsa leiðtoga og safnið sýndi vel hlutverk Gahndi í sjálfstæðisbaráttunni. Þó var eitt bréf sem greip athygli mína sérstaklega – það var sent til Hitler.
Dear friend,
Friends have been urging me to write to you for the sake of humanity. But I have resisted their request, because of the feeling that any letter from me would be an impertinence. Something tells me that I must not calculate and that I must make my appeal for whatever it may be worth. It is quite clear that you are today the one person in the world who can prevent a war which may reduce humanity to the savage state. Must you pay that price for an object however worthy it may appear to you to be? Will you listen to the appeal of one who has deliberately shunned the method of war not without considerable success? I anticipate your forgiveness, if I have erred in writing to you.
I remain,
Your sincere friend,
M. K Gandhi.
Þar á eftir skoðuðum við Tower of Silence, þar sem meðlimir Parsi trúar leggja félagsmenn sína til hinstu hvílu. Líkin eru sett út sem fæði fyirir hrægamma því að vatn, eldur og jörð eru heilög efni sem má ekki nota til að brjóta niður líkamsleyfar. Þess vegna fá fuglarnir góðan mat. Þetta leiðir auðvitað til leiðinlegra hliðarverkana svosem hrægammar á sveif um ákveðn svæði í borginni.
Að heimsækja Indland (réttar að sagt Mumbai, því ég get ekkert fullyrt um aðrar borgir) var miklu meira kúltúrsjokk en að heimsækja Kína, því þar er fátæktin falin túristum. Mig grunar að Kommúnistaflokkurinn hafi ákveðið á flokksfundi fyrir Ólympíuleikana 2008 að betl og götubúseta í Peking væri refsiverð með lífláti – og þar með er málið leyst. Ekkert fólk á götunni.
Í flugvélinni frá London til Íslands var líka sláandi munur á fyrra umhverfi – í stað þess að sjá börn á götunni, þá voru 3 stelpur (5-10 ára gamlar) á Saga Class. Ég hef ekki séð þetta áður, og fussaði nokk þegar ég settist niður – hvaða fólk kaupir business klass miða handa börnunum sínum?
Þegar við lentum í Keflavík þá sá ég loksins pabba stelpnanna sem svaraði fyrri spurningu. Samt ég var reyndar ekki alveg viss svo þegar við biðum eftir töskunum stóðst ég ekki mátið að renna augunum í átt að merkimiðanum sem staðfesti fyrri grun – enginn annar en “E. Clapton” (eins og miðinn sagði).
