Í ár bar Halloween upp á föstudegi, okkur öllum til mikillar gleði… ekki síst þó öllum kennurum landsins. Okkur var boðið til veislu hjá vinkonu Andreu og þangað mættum við stundvíslega kl. 6, öll klædd í okkar "fínasta" púss. Andrea var "Darling Devil" og Þórarinn var klón úr Star Wars. Óliver Daði var að sjálfssögðu klæddur upp í tilefni dagsins og hafði Þórarinn valið handa honum lítinn beinagrindabúning rétt áður en hann fæddist.

En allaveganna planið var að feðurnir myndu fara með krakkana og betla sælgæti á meðan mæðurnar gerðu matinn til og sulluðu í Margarituskálinni. Kvöldið var afar vel heppnað og söfnuðu krakkarnir meiri sælgæti í ár en nokkru sinni fyrr. Pabbarnir voru náttúrulega svo sniðugir að fara með krakkana til "ríka" fólksins þar sem ótakmarkað magn af sælgæti var að fá.

Þess má geta að Þórarinn Orri Hjaltason, sælgætisgrís með meiru, náði í fyrsta sinn á ævinni að borða yfir sig af sælgæti og fékk illt í mallann… hann var enn með illt í mallanum daginn eftir en lét það ekki stoppa sig og spurði sífellt hvort hann mætti fá meira nammi. Nú er allt nammið komið upp í skáp, þar sem enginn nær til nema mamman og þar mun það dúsa og aðeins tekið fram á laugardögum fram að næsta Halloween.

Oliver Daði átti svo sinn fyrsta afmælisdag 1. nóvember og er nú orðinn eins mánaða. Hann hefur stækkað ein lifandis býsn og er nú eins og fullbura ungabarn, búinn að missa fyrirbura svipinn sem einkenndi hann í byrjun. Hann er orðinn feitur og sætur, kominn með stórar og kyssulegar kinnar og undirhöku. Hann er vaxinn upp úr öllum fyrirburafötunum og rétt passar í nýburafötin. Næst eru það 0-3 mánaða fötin. Hann vill voðalega mikið vara bara í fanginu og sefur upp í á nóttunni. Við erum marg búin að reyna að fá hann til að sofa í vöggunni en þar sefur hann bara í 10 mínútna dúrum en um leið og hann kemur upp í þá sefur hann í allt að 3 tíma í einu… vansvefta móðirinn velur það að hafa ungann hjá sér svo að henni komi dúr á auga. Að venja hann á sitt eigið rúm er seinni tíma vandamál.

Á þriðjudaginn kemur svo afi Tóti frá Íslandi og ætlar hann að vera með okkur hérna þangað til 20. nóvember en þá fara hann og amma Halla heim, okkur til mikillar mæðu.

Þetta er það sem er að frétta frá Seattle í bili… það virðist vera að lítill tími sé til bloggunar þessa dagana, en ég mun gera mitt besta til að setja inn nýjustu fréttir á næstunni.

kv. Erna

Sumir leika sér með fjarstýrða bíla, aðrir með orrustuþotur.

Fyrir nokkrum dögum var mér boðið að  leika við F/A-18 herflugvél. Einstakt tækifæri, og líka frábær afsökun til að taka sér frí í vinnu og prófa nýju linsuna mína.

Vinnufélagi minn var í menntagagnskóla (persónuleg þýðing á high-school) með manni sem hefur unnið sem prufuflugmaður hjá Bandaríska sjóhernum, í hópnum Vampires. Þeir taka við nýjum flugvélum og fljúga þeim í rúmt ár áður en þær fara í formlega notkun – til að tryggja að allt virki samkvæmt hönnun. Þessi umræddi maður hefur flogið undanfarin 15 ár við ýmsar aðstæður, Írak og Afganistan en í síðustu viku var hann að ljúka sínum ferli sem flugmaður og er að færast til Pentagon í stjórnunarstöðu. Að venju sjóhersins fékk hann að taka flugvél að eigin vali, og leika sér í einn dag.

Þetta var mögnuð upplifun, og allt öðruvísi en flugsýningar.

Þrennt sem aðgreindi þessa sýningu frá opinberum sýningum. Í fyrsta lagi var þotan að leita að okkur, sem var mjög skemmtilegt. Um leið og þeir sáu bílinn okkar lækkaði hún flugið niður í sirka 60 metra hæð (180 fet) og stefndi beint að okkur. Í öðru lagi fór þotan talsvert hraðar heldur en á flugsýningum – þeir sögðu mér eftirá að þeir hefðu séð 580 hnúta á hraðmælinum (1080 km/klst). Að lokum (og mikilvægast) þá var þetta óopinbert, þannig að almenningur vissi ekki af þessu og það þurfti ekki að fara eftir reglum varðandi flugsyningar… þeir gátu flogið lághraðflug beint yfir okkur.

Að listfluginu loknu hittum við þá á Boeing flugvelli og fengum að skoða vélina í bak og fyrir. Smellið á myndina að ofan.

Það er ágætt að vita að skattpeningum mínum er vel varið, mér líður betur að ímynda mér að allir skattpeningar mínir á síðasta ári hafi farið í þessa persónulegu flugsýningu.

Þórarni finnst litli bróðir sinn rosa rosa sætur en ekki eins sætur og baby deer.

Alltaf þegar Þórarinn sér eitthvað krúttlegt (og þar með talinn Óliver Daða eða litlu fötin hans) þá heyrist úr hans munni… "Ohhhh" og hann hallar undir flatt með krútttilfinningu í augunum. Já honum Þórarni finnst margt sætt og krúttlegt, en fátt er þó eins sætt og "baby deer".

Það er ekki hægt að segja annað en að lífið sé að taka á sig eðlilegri mynd hérna í Kirkland síðan yngsti fjölskyldumeðlimurinn fæddist. Að sjálfssögðu erum við foreldrarnir frekar vansvefta en þannig á það víst að vera þegar nýfætt barn kemur í heiminn. Drengurinn dafnar vel og hefur náð að komast yfir upprunalegu fæðingarþyngd þrátt fyrir allt sem á móti hefur blásið.

Þannig eru nefnilega mál með vexti að fæðingarlæknirinn minn vissi ekki afhverju drengurinn stækkaði ekki í móðurkviði og sendi því fylgjuna til frekari rannsóknar hjá fylgjusérfræðingi á spítalanum. Niðurstöðurnar komu í síðustu viku og benti allt til þess að um bakteríusýkingu eða vírus í fylgjunni væri að ræða. Barnalæknirinn okkar talaði lengi við okkur um margskyns sjúkdóma, veirusýkingar og bakkteríusýkingar sem litli dregnurinn okkar gæti verið með vegna þessa og því var dregið blóð úr stubbnum og sent í rannsókn. Ég þurfti líka að fara í nánari blóðrannsóknir og fylgjan send eitthvert út um land í frekari rannsókn. Við tók mjög svo stressandi tími á meðan við biðum eftir því að fá niðurstöður úr blóðrannsóknunum. Hvað gat verið að?

Í gær voru svo niðurstöður allra blóðrannsókna komnar og allt kom  eðlilega út. Það er ekkert að Óliver Daða og ekkert að mér. Læknirinn minn er frekar reiður út í fyljgusérfræðinginn fyrir að hræða okkur svona mikið að óþarfa en það er víst varla þörf á að minnast á það hér að við vorum öll ansi áhyggjufull þó svo að við reyndum líka að vera jákvæð. Við fáum svo endanlegar niðurstöður úr flygjurannsókninni í næstu viku og ég mun láta ykkur vita hvernig það fer. Nú, eftir spennufallið, erum við jákvæð og ánægð með litla manninn okkar sem er duglegur að drekka og stækkar fyrir framan nefið á okkur. Hann er að sjálfssögðu enn pínu lítill, bara eins og nýfæddur ungi, enda átti hann að fæðast í gær samkvæmt fyrstu útreikningum.

Hann er ofsalega sætur og mikil mús. Vill bara sofa í fanginu á ömmu eða mömmu og kúra í hálsakoti. Hann grætur ekki mikið og er rólegt og gott ungabarn (enn sem komið er) alveg eins og eldri systkini sín. Andrea og Þórarinn eru náttúrulega bara yfir sig ástfangin af litla bróður sínum sem og við öll. Nú heyri ég að hann er farinn að leita að mjólk enda er það eina sem hann segir: "Hvar er mjólkin mín?" (eða það segir Þórarinn allaveganna og hann talar smábarna mál)

bless í bili

hamingjusöm og mjólkandi móðir í Bandaríkjunum.

Mig langar til að byrja á því að þakka innilega fyrir allar þær fallegu kveðjur og netskeyti sem við höfum fengið undanfarna daga. Það er greinilegt að við eigum góða að, nær og fjær. Takk fyrir okkur elsku vinir og ættingjar.

Ég trúi því varla að það sé vika síðan ég fór í sónar og komst að því að litli drengurinn minn var í vanda staddur og yrði að komast út sem fyrst. Ég trúi því ekki að það er vika síðan við hjónin stóðum frammi fyrir þeirri ákvörðun að fara skyndilega í keisara og tuttugu mínútum seinna var Óliver Daði kominn í heiminn… öskrandi eins og ljón þótt lítill væri.

Þessi vika er búin að líða ótrúlega hratt og samt hefur ótrúlega margt gerst. Halla amma gat sem betur fer breytt flugmiðanum sínum og fór með fyrstu vél út til okkar. Hún kom hingað til Seattle á föstudagskvöldið, sama kvöld og við Óliver komum heim af spítalanum. Ég verð að segja að ég hef sjaldan verið eins glöð að sjá neina manneskju eins og ég var þegar hún gekk inn um dyrnar enda hefur hún verið okkur óneitanlega mikil hjálp. Við hefðum ekki getað þetta án hennar hjálpar.

Fyrsti dagurinn eftir að við vorum komin heim hefði átt að vera rólegheitar dagur en því miður fór lítið fyrir rólegheitunum á þessum bæ. Við vorum á endalausum þeytingi til og frá. Óliver greindist með gulu (eins og við var að búast þar sem hann er fæddur fyrir tímann og er að auki fæddur frekar lítill). Við þurftum að fara með hann í blóðprufur á vökudeildinni og sendast síðan bæinn á enda til að hitta barnalækni frá læknastofunni okkar, fara svo aftur upp á spítala til að draga meira blóð og svo aftur til læknisins… þetta er ekki eins og heima þegar ungbarnaeftirlitið kemur heim og móðir og barn geta hvílst og safnað orku og mjólk. Þarna var ég kjagandi eftir keisaraskurð á milli lækna og spítala í stað þess að vera heima og að mjólka mig svo hægt væri að gefa honum ábót og hvíla mig til að koma mjókurframleiðslu af stað. Að lokum var Hjalti orðinn svo reiður og pirraður (og ég grátandi í hormóna ójafnvægi) að læknirinn reyndi að haga hlutunum þannig daginn eftir að við þyrftum BARA að fara á tvo staði í staðinn fyrir að vera á eilífu flakki… því að jú við þurftum að endurtaka leikinn aftur á sunnudeginum (degi 2 heima).

Það var eiginlega ekki fyrr en í gær, þriðjudag, sem við gátum slakað almennilega á og notið þess að kynnast hverju öðru og já bloggað. Ég hef ekki einu sinni getað talað við fólk í síma hvað þá meira hingað til. En nú ætti þetta allt að fara að falla í ljúfan löð og við að geta tekið á móti gestum og gangandi til að sýna nýjasta gripinn.

Andrea og Þórarinn eru hæst ánægð með litla manninn og elska hann ofsalega mikið. Andrea hefur sterkt móðureðli eins og sést glögglega á öllum myndunum sem teknar hafa verið af þeim systkinum og helst vildi hún bara hætta í skólanum og vera heima með okkur öllum stundum. En sem betur fer finnst henni svaka gaman í skólanum svo að það er engin pína að fara… litli kútur bíður spenntur eftir henni þegar hún kemur heim. Þórarinn er líka svakalega ánægður með litla bróður sinn… ánægðastur er hann þó yfir því að vera núna stóri strákurinn í fjölskyldunni og ekki lillinn lengur. Ef ég segi við hann að hann sé litli strákurinn minn þá brosir hann ferlega hissa og segir: "Nei mamma, mannstu, litli bróðir er litli stákurinn þinn. Ég er stóri strákurinn þinn… þú ert silly mamma."

Óliver braggast vel en hann fór niður í 2350 gr. á sunnudaginn en hefur nú þyngst aðeins og mældist í gær 2400 gr. Núna er eina markmiðið okkar hérna á 68th pl. að dæla mjólk í litla kútinn og reyna að koma einhverjum fituforða á annars magran líkamann. En hann lítur ljómandi vel út og gulan hefur minkað til muna. Hann er yndislegur og fallegur og fullkominn. Við erum að sjálfssögðu að deyja úr monti yfir því að hafa tekist svona stórkostlega vel til með drenginn. Enda ekki við öðru að búast þegar við römbuðum á hina fullkomnu samsetningu þegar Andrea kom í heiminn og svo aftur með Þórarinn… nei nei ég er ekkert hlutdræg… er það ekki bara þannig: "Hverjum þykir sinn fugl fagur."

Jæja ég mun reyna að setja inn fleiri fréttir við fyrsta tækifæri.

kv. Erna